Gesprek met Louis Berghmans
Actualiteiten van het eerste kwartaal van 2026
DE MARKTEN BEGRIJPEN. ERNAAR HANDELEN.
In dit gesprek deelt Louis Berghmans, Commercieel directeur bij TreeTop, zijn visie op de belangrijkste ontwikkelingen van het eerste kwartaal van 2026. Hij geeft zijn kijk op de markten in een onzekere omgeving, tussen risico’s en opkomende opportuniteiten.
Dertig jaar lang was Japan het schrikbeeld van elke aandelenbelegger. De Nikkei bereikte zijn top in 1989 en had vierendertig jaar nodig om dat niveau te herstellen.
In februari 2026 brak diezelfde index door de 59.000 punten. Een nieuw record. Vier weken later was hij bijna 15 procent gedaald. Einde kwartaal: 1,4 procent hoger dan bij de start van het jaar.
Eén markt. Eén kwartaal. Drie volledig verschillende verhalen.
WAT IS ER GEBEURD
Op 28 februari vielen de Verenigde Staten en Israël Iran aan. Olieprijzen boven de 100 dollar. Beurzen wereldwijd in het rood.
De S&P 500 verloor 4,6 procent over het kwartaal. De Nasdaq 7,1 procent, met de “Magnificent Seven” 12 procent lager. India, sterk afhankelijk van energie-import, zakte bijna 15 procent. Europa, gesteund door defensie en energie, verloor slechts 1,5 procent.
Goud sprong richting 5.000 dollar tijdens de crisis, om daarna fors terug te vallen. Het is een dunne markt, gedomineerd door aankopen van centrale banken, waar liquiditeit precies verdwijnt op het moment dat je die het hardst nodig hebt. Als veilige haven klinkt het mooi. In de praktijk gedraagt het zich zelden zo.
Het patroon : de markten die het sterkst waren gestegen en de hoogste waarderingen hadden, daalden ook het hardst. De concentratie van de wereldindex, 25 procent in slechts tien technologieaandelen, was geen theoretisch risico meer.
DE VERGELIJKING MET DE JAREN 70
De vergelijking die je overal leest, is die met 1973. Jom Kipoeroorlog, olie-embargo, olieprijs maal vier. Daarna: een beurscrash van 48 procent en tien jaar van economische stagnatie en inflatie.
De parallel werkt in twee richtingen. Maar ze wordt misleidend als je haar te ver doortrekt.
In 1973 was olie goed voor 46 procent van het wereldwijde primaire energieverbruik. Vandaag 34 procent. Hernieuwbare energie dekt 13 à 14 procent en is kostencompetitief. Dezelfde schok heeft dus een kleiner effect.
Maar overheden staan er veel zwakker voor. De Amerikaanse staatsschuld : 33 procent van het bbp in 1973, 124 procent vandaag. Elke renteverhoging van één procentpunt kost de schatkist 300 miljard dollar per jaar. De budgettaire speelruimte is aanzienlijk kleiner.
HET LUCHTSPIEGELING VAN DE PRIVÉMARKTEN
Als de beurzen zo schommelen, zijn drie reflexen gebruikelijk. Vluchten naar staatsobligaties. Overstappen naar private credit. Of kiezen voor private equity. Alle drie hebben ze hetzelfde probleem: ze verbergen de werkelijke prijs.
Staatsobligaties?
U leent aan overheden die 124 procent van hun bbp schuldig zijn, wier rentelasten alleen al naar 1.000 miljard dollar per jaar groeien, en wier enige uitweg op termijn inflatie of financiële repressie is. Dat is een actief met vast rendement in een wereld waarin inflatie het grootste risico is.
Private credit?
De markt is vervijfvoudigd sinds 2008, tot 3.000 miljard dollar. De beloofde rendementen zien er aantrekkelijk uit, 8 tot 10 procent, en de rendementscurves zijn glad. Maar die stabiliteit is een boekhoudkundige illusie. Wanneer het Amerikaanse hedgefonds Saba Capital aanbood om posities in Blue Owl over te nemen, bood het 20 tot 35 procent minder dan de opgegeven waarde. Het werkelijke wanbetalingspercentage, herstructureringen meegerekend, ligt rond de 5 procent, niet de 2 procent die wordt gerapporteerd. En meerdere grote beheerders hebben opnames geplafonneerd op 5 procent per kwartaal.
Private equity?
Volgens Bain & Company zit de sector op 3.800 miljard dollar aan onverkochte bezittingen. De gemiddelde houdperiode is opgelopen tot zeven jaar, tegenover vijf enkele jaren geleden. Het geld vloeit niet meer terug naar de beleggers: de uitkeringen in verhouding tot het beheerd vermogen staan al vier jaar op rij op het laagste niveau ooit gemeten, onder de 15 procent. Om toch iets van rendement te tonen, gebruiken beheerders “continuation funds” en leningen op het fonds zelf: schuld op schuld. Het resultaat? Over de periode 2022-2025 bracht Amerikaans private equity zo’n 5,8 procent per jaar op. De S&P 500 meer dan 11 procent.
Wat deze drie vluchtroutes gemeen hebben: de afwezigheid van zichtbare schommelingen. Maar geen volatiliteit is niet hetzelfde als geen risico. Het is de afwezigheid van informatie. En wanneer de informatie uiteindelijk toch komt, komt ze in één klap: gesloten deuren, kortingen van 35 procent, en stille herstructureringen.
WAT WIJ DOEN
Bij TreeTop is ons antwoord eenvoudig: wij beleggen in beursgenoteerde aandelen. Liquide activa. Elke dag gewaardeerd. Elke dag zichtbaar.
Wij beleggen wereldwijd, in alle sectoren van de economie, ook de sectoren die anderen uit gemak vermijden. Wij zoeken kwaliteitsbedrijven tegen een redelijke prijs. Niet de duurste, niet de goedkoopste: bedrijven met de beste verhouding tussen wat je betaalt en wat je krijgt. En wij hebben géén blootstelling aan private credit, private equity of andere illiquide producten. Nul.
De les van de jaren zeventig is dat economeën zich aanpassen. Bedrijven ook. Ze verhogen hun prijzen, verlagen hun kosten, verleggen hun investeringen. Die bedrijven bezitten is het aanpassingsvermogen zelf bezitten.
De gladste belegging is vaak de gevaarlijkste. Het is beter om elke dag de werkelijkheid te zien dan haar te ontdekken op de dag dat u probeert te vertrekken.
Juridische disclaimer